Wolvega en Steenwijk
Het begon allemaal in Wolvega en Steenwijk. Wolvega was de woonplaats van veel bandleden van Waikiki en in Steenwijk zaten ze met elkaar op de RSG Hendrik Jan Tromp Meester. Op deze school waren veel mensen actief in muziek. Er waren meerdere bands en regelmatig werden drukbezochte sessions georganiseerd door DOTEAS, onze schoolvereniging. Zo zat ik op schoolfeesten te luisteren naar het bandoline spel van onze latere bassist Jan Dijksma (je moest toch wat) en musiceerden Wijnand, Jelke, Han en ik in soulpakken van onze vaders in de chaotische skaband "De Zwarte Mamba´s". We genoten van Roxy Music, kenden alle teksten van Zappa uit ons hoofd en spendeerden ons zakgeld aan de Puch en het bezoeken van concerten.

Foxhol
Na de middelbare school ging ik, net als de meeste Waikiki´s, studeren in Groningen. Hier werd in de begin jaren 80 de basis gelegd voor wat later zou uitgroeien tot Weekend at Waikiki. In de eerste jaren van Groningen woonden Han en ik in huis bij Jack (de broer van Han). Het huis, een voormalig cafe in het wonderlijke industriedorpje Foxhol, stond vol met boeken, platen en instrumenten die door Jack werden verzameld en gekocht. Als snel werd dit "young one´s" huis een verzamelplaats voor vrienden en bekenden met één gemeenschappelijke hobby; muziek. De naam "Weekend at Waikiki" werd hier gevonden in een oud Amerikaans tijdschrift. Geheel in de geest van de tijd was meedoen belangrijker dan individuele muzikale virtuositeit en daarom mocht ik zingen. Met acht man besloten wij de Nederlandse Podia te bestormen.

Oldemarkt


Van links naar rechts:

Thijs en Wijnand Helfrich, Jan Dijksma, Gert Jan Veenstra, Jelke Haisma, Han en Harrie Raggers, Boelie Winter,

Gek genoeg gingen wij oefenen in een kelder onder autogarage Raggers in Oldemarkt. De harde betonnen kelder werd door ons bekleed met afgedankte rollen filtermateriaal voor afzuigkappen. In dit afzuig klimaat hebben wij vele uren geknutseld aan onze eigen muziek, want het moest natuurlijk bijzonder zijn. Wij maakten de nummers met zijn allen en dat was niet altijd even gemakkelijk, want voor dat iedereen het met elkaar eens is ... Door de week werd er in Groningen gefilosofeerd over de stijl, de teksten en hoe alles anders moest. In het weekend sloten wij ons op in de kelder waar wij koortsachtig werkten aan het repertoire.
Het was de tijd van de galm en de echo die vooral werden gebruikt over de zang en de snare. Ik herinner mij nog goed dat wij hier "The Great British Spring" voor hadden. Een bijzonder apparaat van pvc in de vorm van een bazooka. Een ander fenomeen was de zogenaamde "Ted Module" een bakje waarmee je een "punt" op de basedrum konden krijgen. Daarnaast maakten wij live gebruik van gitaarsynthesizers, (met de ARP AVATAR als absoluut hoogtepunt), een soort Octopad (drummodule waar je met stokken op kunt slaan) en de eerste "betaalbare" polyfone synthesizers. (Roland JX3P, Korg PS3100). In de kelder bouwden wij ook een eigen studio. Het hart werd gevormd door een Fostex 8 sporen recorder. We kochten randapparatuur, microfoons en een mengpaneel en wij waren oprecht gelukkig in ons bedompte en vochtige paradijs.

Sneek
Eén van de eerste optredens was voor het roemruchte radio programma Rocktempel van de KRO. Het was een live registratie van een concert wat wij gaven in Het Bolwerk te Sneek. Deze zaal is altijd een soort thuisbasis geweest voor Waikiki. Ik denk dat wij er wel 20 keer gespeeld hebben. Na Rocktempel behaalden wij de halve finale van "De Grote Prijs van Nederland" en in 1987 waren wij één van de hoofdacts (grote zaal) op de Noorderslag te Groningen. Ondertussen werd er al door het hele land gespeeld en met veel succes, plezier en enthousiasme. Wij hebben uiteindelijk vele rondjes gemaakt langs het clubcircuit en in al die jaren heel veel vrienden gemaakt, waarbij wij konden logeren als het nodig was, want wij kwamen altijd van ver. We sliepen nooit in hotel, maar altijd bij vrienden of in de zaal. Het waren soms barre nachten, maar wij maakten ze altijd goed met een vorstelijk ontbijt op kosten van de bandkas.

Spitsbergen
In 1986 hebben wij onze eerste plaat gemaakt "Perfect Punishment" in de roemruchte Studio Spitsbergen. Het was een zogenaamde EP met zes nummers. In de studio speelden wij alsof wij aan het optreden waren. Michiel Hoogeboezem en later Attie Bauw probeerden daar een geheel van te maken. Wij waren vooral bezorgd over de galm, de intensiteit en de Linn drum. Uiteindelijk is het een prachtige bijzondere EP geworden waar wij nog steeds trots op zijn en waarvan wij de meeste nummers altijd zijn blijven spelen. Tijdens Perfect Punishment waren wij al aan het experimenteren met samples. Attie had een Apple waar toen al het nodige mee kon. Een jaar later gingen wij op dit gebied pas echt los met de Fairlight III.

Groningen


Van links naar rechts:

Klaas Pen, Jelke Haisma, Boelie Winter, Thijs Helfrich, Tom Holkenborg, Wijnand Helfrich, Henk Gubbels, Jan Dijksma en Raymond Buis.

In 1987 werd de tweede plaat opgenomen in de eigen studio die verplaatst was naar Groningen. Hier in Villa Volonte werd samen met Attie Bauw gewerkt met de Fairlight Computer. Een gewaagd en bijzonder experiment voor die tijd. Wij waren erg onder de indruk van de mogelijkheden en uiteindelijk ook van het eindresultaat. Het werken met samples bracht een nieuwe dimensie in de muziek van Waikiki. De plaat werd genoemd naar de studio "Villa" en werd bijzonder goed ontvangen in Nederland.
In 1988 en 1989 werden achtereenvolgens "CASA" (LP) en "CASA GRANDE" (CD) opgenomen. Twee producties waarbij het huis waar de meeste Waikikianen woonden een belangrijke rol speelde. Onze studio barstte uit zijn voegen door de grote hoeveelheid instrumenten en samplers die wij voor de opnames verzameld hadden. Overal namen wij geluid op dat wij vervolgens weer gebruikten in de nummers. Inmiddels was de dure Fairlight verwisseld voor de Atari ST. Wij konden nu alles zelf en dat was in de ogen van Waikiki heel belangrijk. CASA GRANDE bestaat uit 9 nieuwe nummers en een verzameling van vroeger werk. Het was immers de tijd van de CD en eindelijk kon je je muziek horen zonder dat je je zorgen hoefde te maken over de kwaliteit van de persing en of het "gat" wel in het midden zat.

Wolga
Na de CASA producties ging Waikiki voor een flink aantal jaren op tournee. In de zomer werd het buitenland aangedaan en in de rest van het jaar werd het clubcircuit onveilig gemaakt. Bijzonder waren de contacten die de band had met Oost Europa. Met name in de voormalige Sovjet Unie werd veel gespeeld met als hoogtepunt een lange reis over de Wolga van Moskou tot aan de Kaspische zee. In elke grote stad langs de oever van deze machtige rivier werden concerten gegeven. Soms voor tienduizenden mensen. De zware reizen door het buitenland lieten ook hun littekens na. Relaties kregen het zwaar te verduren en langzaam begon de oorspronkelijke bezetting wat uit elkaar te vallen. Ook Tom Holkenborg verliet de band, maar produceerde in 1994 nog wel Sputnik; de laatste CD, tot nu toe, van Weekend at Waikiki.

Kielwindeweer
In 1994 bestond Waikiki uit Howard Clements (drums), Eelco Engelsma (gitaar), Jan Dijksma (bas), Jelke Haisma (marimba, percussie), Wijnand Helfrich (toetsen, zang), Thijs Helfrich (zang), Joris Vos (toetsen), Raymond Buis (geluid) en Klaas Pen (licht), maar ook Henk en Hette Gubbels en Koos van der Velde hadden meegewerkt aan Sputnik. De CD kreeg juichende recensies en alles leek er op dat Waikiki definitief internationaal zou doorbreken. Het is er uiteindelijk niet van gekomen. Na meer dan 80 optredens trokken wij ons terug in onze nieuwe eigen studio (Studio Spitsbergen).

Spitsbergen

Van links naar rechts:

Wijnand Helfrich, Jan Dijksma, Raymond Buis, Eelco Engelsma, Klaas Pen, Howard Clements, Joris Vos, Thijs Helfrich en Jelke Haisma.

Wij gingen hard aan het werk voor weer een nieuwe plaat, maar wij werden ook ouder en andere dingen dan muziek maken begonnen hun plaats op te eisen. Kinderen, studie, werk; langzaam maar zeker begonnen wij te beseffen dat alleen Tom (Junkie XL) van ons de weg naar roem en succes mocht bewandelen. Wij zijn altijd muziek blijven maken, maar de nieuwe plaat kregen wij niet af en steeds vaker werd een repetitie overgeslagen .....

Nu bestaat Weekend at Waikiki 25 jaar en wij zijn weer aan het spelen en aan het repeteren. Wij zijn vast van plan weer een nieuwe CD te maken. Niet om wereldberoemd te worden, maar vooral omdat het fantastisch is om met je beste vrienden muziek maken. Kwaliteit en inzet is daarbij dan bijna vanzelfsprekend.

Thijs Helfrich
1 februari 2009